بعضی باشند که سلام دهند و از سلام ایشان بوی دود آید ؛ و بعضی باشند که سلام دهند و از سلام ایشان بوی مشک آید . این ، کسی دریابد که او را مشامی باشد . یار را می باید امتحان کردن ، تا آخر پشیمانی نباشد . سنت حق این است : ( اِبدا بِنَفسِک ) . نفس نیز اگر دعوی بندگی کند ، بی امتحان از او قبول مکن .
در وضو ، آب را در بینی می برند . بعد از آن می چشند - به مجرد دیدن آب قناعت نمی کنند - یعنی شاید صورت آب بر جا باشد و طعم و بویش متغیر باشد . این امتحان است جهت صحت آبی . آنگه بعد از آن به رو می برند .
هر چه تو در دل پنهان داری – از نیک و بد – حق تعالی آنرا بر ظاهر تو پیدا گرداند . هر چه بیخ درخت پنهان می خورد ، اثر آن در شاخ و برگ ظاهر می شود ؛ اگر هر کسی بر ضمیر تو مطلع نشود ، رنگ روی خود را چه خواهی کردن ؟!!!
حضرت مولانا ( فیه ما فیه )
نقل است که ابو محمد جریری مجلسی داشت . جوانی برخاست و گفت : دلم گم شده است ! دعا
کن تا باز دهد !
جریری گفت : ما همه در این مصیبت ایم !!!
ایام رحلت جانسوز پیامبر رحمت ، حضرت محمد مصطفی ( ص )
و شهادت ائمه ی جود و سخا ، امام حسن مجتبی ( ع )
و امام علی ابن موسی الرضا ( ع )
بر رهپویان طریق حق تسلیت و تعزیت باد .
عزیز گرانقدری شعر بسیار زیبای زیر را برایم ارسال نموده بود که :
وقتی به عشق گفتی : ای دل جواب ، آری !
دیگر نمی توان خفت ، آسوده در کناری !
وقتی دل آشنا شد ، با راز عشق ، دیگر
این گام خسته ی تو ، این وسعت صحاری
وقتی ز پای فتادی ، باید به سر دویدن
سستی گذر ندارد ، در کوی بیقراری
آرامش حقیری ، در جان برکه می رفت
طوفان نهیب زد : هی ! دل مرده ی حصاری !
تالابهای راکد ، از عشق بی نصیب اند
باید زخود گذشتن ، چون رودهای جاری
دکتر ترکی ( کتاب فصل فاصله ها )
برایم بسیار عجیب می نمود که چون است عاشقی و رکود !!! اما اگر عشق یک طرفه باشد چگونه تفسیری دارد ؟!! در کتاب گرانسنگ (( فیه ما فیه )) ، به نوشته ای از حضرت مولانا برخوردم که جواب این سوال بود .
" یکی گفت : عاشق می باید که ذلیل باشد و خوار باشد و حَمول باشد ...... واز این اوصاف بر می شمرد !
فرمود که : عاشق اینچنین می باید وقتی که معشوق خواهد ، یا نه ؟! اگر بی مراد معشوق باشد ، پس او عاشق نباشد ؛ پیرو مراد خود باشد ؛ و اگر به مراد معشوق با شد ، چون معشوق او را نخواهد که ذلیل و خوار باشد ، او ذلیل و خوار چون باشد !!!!
پس معلوم شد که معلوم نیست احوال عاشق ؛ الا تا معشوق او را چون خواهد ! "
پس اگر خواست باید سرسپار باشد و چون نخواست ؛ همان به که سرّ عشق پوشیده بماند و از این دو حال خارج نباشد !
" همه ی چیزهای عالم ، از مال و زن و جامه ، مطلوب لِغیره است ؛ مطلوب لِذاته نیست .
نمی بینی که اگر تو را صد هزار درم باشد و گرسنه باشی و نان نیابی ، هیچ توانی خوردن و غذای خود کردن ؟!!! آن درم و زن ، برای فرزند است و قضای شهوت ؛ جامه برای دفع سرماست ؛ و همچنین ، جمله چیزها مسلسل است تا به حق جل جلاله .
اوست که مطلوب لذاته است و او را برای او خواهند نه برای چیز دیگر، که چون او ورای همه است و به از همه است و شریفتر از همه و لطیفتر از همه ، پس او را برای کم از او چون خواهند ؟!!! پس الیه المنتهی .
چون به او رسیدند ، به مطلوب کلی رسیدند ؛ و از آنجا دیگر گذر نیست . "
چون است که دل به غیر یار حقیقی می بندیم ؟!!! و چون است که با علم به این معنا ، باز در پی صورت می رویم ؟ !!! زیباست که جواب نیز ، از زبان حضرت مولانا بشنویم .
" تو را غیر این غذای خواب و خور ، غذای دیگر است که درین عالم آن غذا را فراموش کرده ای و به این مشغول شده ای و شب و روز تن را می پروری . آخر ، این تن اسب توست ، و این عالم آخوراوست ؛ و غذای اسب ، غذای سوار نباشد !!! او را به سرخود ، خواب و خوری است و تنعمی است .
اما سبب آنکه حیوانی و بهیمی بر تو غالب شده است ؛ تو بر سر اسب در آخور اسبان مانده ای و در صف شاهان و امیران عالم بقا ، مقام نداری ! دلت آنجاست !!!!
اما چون تن غالب است ، حکم تن گرفته ای و اسیر او مانده ای ( همچنانکه مجنون قصد دیار لیلی کرد ؛ اشتر را آن طرف می راند تا هوش با او بود . چون لحظه ای مستغرق لیلی می گشت و خود را و اشتررا فراموش می کرد ؛ اشتر را در ده بچه ای بود ، فرصت می یافت ، باز می گشت و به ده می رسید . چون مجنون به خود می آمد ، دو روزه راه بازگشته بود . همچنین سه ماه در راه بماند !!!! عاقبت افغان کرد که : این اشتر بلای من است !!! از اشتر فرو جست و روان شد ) "
حضرت مولانا ( فیه ما فیه )
آیا می توان . . . . . . . !!!
