وقتی به عشق گفتی : ای دل جواب ، آری !
دیگر نمی توان خفت ، آسوده در کناری !
وقتی دل آشنا شد ، با راز عشق ، دیگر
این گام خسته ی تو ، این وسعت صحاری
وقتی ز پا فتادی ، باید به سر دویدن
سستی گذر ندارد ، در کوی بیقراری
آرامش حقیری ، در جان برکه می رفت
طوفان نهیب زد : هی ! دل مرده ی حصاری !
تالابهای راکد ، از عشق بی نصیب اند
باید زخود گذشتن ، چون رودهای جاری
دکتر ترکی ( کتاب فصل فاصله ها )
پی نوشت : جهت استحضار دوستان عزیز عرض می کنم که این شعر بسیار زیبای دکتر محمد رضا ترکی ، انتخاب لطیف دوست و همراه عزیزمان سودابه خانم بود که راه اندازی و اداره ی قسمت ادبی این وبلاگ را قبول زحمت فرموده اند . با توجه به لطافت طبع و ذوق نیکوی ادبی ایشان ، یقین دارم که قسمت ادبی این وبلاگ وجهه ای شایسته خواهد یافت . جا دارد ضمن عرض خیر مقدم ، مراتب سپاس و امتنان خویش را بابت قبول این زحمت ، ابراز نمایم که :
من لم یشکر المخلوق ، لم یشکر الخالق
دی ســــؤالـی کـــــرد سـائـل مــــر مــــــرا
زآنـکه عـاشـق بــــــود او بــــــــر مـاجــــــرا
گـفـت نـکـته ( الــــرضـا بالکفـــــر کفــــر )*
اين پيمبــــــــر گفت و گفت اوست مهـــــــر
بــاز فــرمـــــــــود او کـه انـــــدر هــــــر قضا
هــر مسـلمـان را رضـــا بـايـــــــد رضــــــا *
نـی قـضـای حـق بــــــود کفــــر و نفــــــاق
گــــر بـديـن راضـی شـوم بـــاشد نفـــــــاق
ور نـيـم راضـی بـــــــــود آن هـم زيــــــــــان
پــس چـه چــــــاره بـاشـدم انــــــدر مـيــان
گفتمش اين کفــــــر ، مَقـضی نه قـضاست
هـسـت آثار قــضــــــا ايـــــــن کـفـر راسـت
پس قضا را خــــواجه از مقـضی بـــــــــــدان
تــا شـکــالـت دفـع گـــــــــردد در زمــــــــان
راضـی ام در کـفـــــــــر زان رو کـه قضاست
نـه از ايـــــن رو که نــــــزاع و خبـث ماسـت
کـفـــــــر از روی قـضـا هـم کـفـــــر نـيـست
حــق را کـافــــــــر مـخـوان ايـنـجـا مـايست
کـفـــــر جـهل است و قـضای کـفـــــر عـلـم
هر دو کـی يـک بـاشد آخــر حِلم و خـِلـم ؟
زشـتی خـط ، زشـتـی نـقــــــاش نـيـسـت
بـلـکه از وی زشـت را بـنـمـودنــــــی است
قــــــــــوت نــقــــــــــاش بــاشــد آنـــکه او
هـم تـوانــــــــد زشــت کــــــردن هــم نـکـو
گــــــــر گـشـايـم بحـث ايــــــن را من بساز
تـــــــــا ســؤال و تـــــــــا جــواب آيـــــد دراز
حضرت مولانا ( مثنوی معنوی )
*هر دو حدیث از رسول خدا ( ص ) است .
« الرضا بالکفر کفر » : رضايت داشتن به کفر ، کفر است .
« من لم يرض بقضايی فليطلب رباً سوايی » : هر که به قضای الهی راضی نباشد، بايد در پی پروردگاری ديگر غير از خدا برود .
نظر شما در باره ی ( جبر و اختیار ) و ( قضا و قدر ) چیست ؟!
