" . . . . در کرامات می فرمودند . گفت : این کرامت نباشد که یکی از اینجا به روزی یا لحظه ای به کعبه رود . این چندان عجیب و کرامت نیست ؛ باد سموم را نیز این کرامت هست که به یک لحظه ، هر جا که خواهد ، برود ؛ و کرامت آن باشد که تو را از حال دون به حالی عالی آرد و از افعال ذمیمه ( بد و ناپسند ) به افعال حمیده ات ( خوب و نیکو ) کشد ، و از انجا سفر کنی و از جهل به عقل و از جمادی به حیوانی . همچنانکه اول خاک بودی و جماد بودی ؛ تو را به عالم نبات آورد و از عالم نبات سفر کردی و به عالم علقه و مضغه ( خون بسته شده - نطفه ) و از علقه و مضغه به عالم حیوانی و از حیوانی به عالم انسانی سفر کردی . کرامات این باشد که حق تعالی این چنین سفر را بر تو نزدیک گرداند . در این راهها و منازل که آمدی هیچ در خاطر و در وهم تو نبود که خوان ، چون هی آمدن ؟! و از کدام راه خواهی رسید و چون آمدی !
آنچنان کـــــار نیست در هست آمدی
هین بگو ، چون آمدی ؟ مست آمدی !
راههای آمـــــدن یــــــادت نمــــــــاند
لیک رمــــزی بـر تــو بــر خواهیم خواند
گوش را بــــربند و آنگه گـــــــوش دار
هوش را بگـــــــذار و آنگه هــــوش دار
نی ! نگویم ! زآنکه تــو خـــامی هنوز
در بهــــــــــاری و ندیدستی تمــــــــوز
و معین بینی که آمدی ! . . . . "
حضرت مولانا ( فیه ما فیه )
دیروز طبق معمول همیشگی به طرف شرکت می رفتم . نزدیک ساختمان مجلس شورای اسلامی ترافیک نسبتآ سنگین ، ولی در حال حرکتی بود ؛ معمولآ وقتی اینجا ترافیک هست ، یعنی تظاهرات یا اعتصاب نشسته ای در جریانه . نزدیکتر که رسیدم دیدم دونفر از نیروهای انتظامی مجلس ، پلاکاردی را از نرده های آهنی آن جدا کردند و سعی داشتند جلوی چیزی را که در محوطه ی چمن مجلس بر روی زمین افتاده بود بپوشانند . در یک لحظه پلاکارد بر زمین افتاد و من از دیدن صحنه ی پیش رویم شوکه شدم !!
نیروهای انتظامی مجلس با خشونت سعی در متفرق کردن مردم ( و کسانی که پی جوی علت شلوغی بودند ) داشتند و من در شوک منظره ی رقت باری که پیش چشمانم بود . . . . .
جنازه ای سوخته بر روی زمین . . . .
این تصویر را خیلی دوست دارم .
حس نوستالژیک خاصی در انسان ایجاد می کند .
تقدیم به همه ی دوستان عزیزم خصوصآ
راحله خانم ، سبای عزیز ، نازنین عزیز ،
غزاله خانم ، آنه ی گل و . . . .
همه ی عزیزانی که دوستشان داریم
امروز بدون مشورت با سینا جان تصمیم گرفتم یک پست جدید بزنم چون هم حال و هوای خودم ابری بود و هم دوست داشتم سینا رو خوشحال کنم 
پس قبل از هر چیزاز سینا عذرخواهی کنم که
بی اجازه این کار رو کردم و بعد از دوستان میخواهم که به بزرگی خودشون پست بی موقع من
رو قبول کنند. البته اقرار میکنم که به زیبایی انتخابهای سینای عزیز نخواهد بود.
نوشته هایی که انتخاب کردم از کتاب ((یک عاشقانه ی آرام)) اثر مرحوم نادر ابراهیمی هست٬
البته چند جمله یی که خودم یادداشت برداشتم رو اینجا مینویسم:
- خداوند خدا٬ پیش از آنکه انسان را بیافریند ٬ عشق را آفرید چرا که میدانست انسان بدون عشق ٬درد روح را ادراک نخواهد کرد و بدون درد روح٬بخشی از خداوند خدا را در خویشتن خویش نخواهد داشت.
- به چیزی ایمان بیاور و موٍْمن بمان ٬ دیگر نیندیش که شک کنی.فقط بندهٌ ایمان باش٬ بنده ی آنچه که با قلبت قبول کرده یی٬ همین.
- چشم آن کس که میبینم مهم نیست ٬ روح آن کس که دیده میشود ٬ مهم است.
- بسیاری از نخستین ها ٬ توهم است : نخستین روز٬ نخستین ساعت٬ نخستین نگاه و نخستین کلمات عاشقانه.
- یک کندو عسل به قدر یک قطره محبت شیرین نیست !!!
- حافظه برای عتیقه کردن عشق نیست ٬ برای زنده نگهداشتن عشق است .پرنده را اگر در قفس کنیم مثل این است که پرنده را قاب کرده ایم و پرندهٌ قاب شده تنها تصور باطلی از پرنده است ٬ عشق در قاب یادها ٬ پرنده ایی است در قفس .
- فاصله زمانی ٬ ارتفاع صدا را معین می کند که صدا ٬ صدای درد ٬ صدای خشم و یا صدای حس به خطر افتادن چیزی عزیز باشد.
آدم ها میآیند ،
زندگی میکنند ،
می میرند ،
و میروند ؛
اما . . . .
فاجعهی زندگی تو
آن هنگام آغاز میشود
که آدمی میمیرد ؛
اما . . . .
نمی رود ،
میماند ؛
و نبودنش در بودن تو
چنان ته نشین می شود
که تو می میری ، در حالی که زندهای ؛
و او زنده میشود ، در حالی که مرده است .
************
وقتی جهان
از ریشه ی جهنم
و آدم
از ریشه ی عدم
و سعی
از ریشه ی یأس می آید
وقتی که یک تفاوت ساده
در حرف
( کفتار ) را
به ( کفتر )
تبدیل می کند
باید به بی تفاوتی واژه ها
و واژه های بی طرفی
مثل ( نان )
دل بست
( نان ) را
از هر طرف بخوانی
( نان ) است !
( مرحوم قیصر امین پور )
=================================
یادش به خیر آن روزها که آب را از کوزه ای سفالین و در کاسه ای لاجوردین می نوشیدیم . . . . روزهایی که مفهوم صداقت و راستی ، زنده بود . . . .
